Flippo's vs. Tamagotchi: Nostalgie uit de Jaren 90

In dit artikel:

In de jaren 1995 tot 1997 werden de speelplaatsen overspoeld door twee opvallende rages: Flippo’s en Tamagotchi’s. De kleurrijke kunststof schijfjes werden door chipsfabrikant Smiths in zakken chips gestopt. Kinderen verzamelden vooral de versies met Looney Tunes-figuren en ruilden dubbele exemplaren met klasgenoten. De rage zorgde er vermoedelijk ook voor dat er meer chips werden gekocht. Omdat de Flippo’s in de zakken zelf zaten, ontstond bovendien een veiligheidsrisico: volgens het artikel overleed een vrouw door verstikking, waarna fabrikanten stopten met deze manier van verpakken.

Nederlander Hans Zandvliet verdiende een groot fortuin aan de Flippo-hype, maar verloor dat later volledig. Zijn investeringen in knikkers met 3D-figuren mislukten onder meer door stormschade aan een fabriek in Vietnam en de kredietcrisis, waardoor hij uiteindelijk van multimiljonair tot bijstandsgerechtigde zou zijn gegaan. Naast Looney Tunes verschenen er Flippo’s met onder meer Chester Cheetos, Scooby-Doo, de Smurfen en voetballers. De figuurtjes sloten aan bij populaire tekenfilms, games en bekende merken, waardoor de verzamelwoede snel kon groeien.

Kort daarna veroverde de Tamagotchi de speelplaatsen. De Japanse fabrikant Bandai bracht het digitale huisdier op de markt als een klein elektronisch wezen dat via enkele knoppen en een lcd-scherm verzorgd moest worden. Gebruikers moesten het voeren, medicijnen geven, ermee spelen en het op tijd laten slapen. Hoewel het oorspronkelijke concept uitging van een buitenaards wezen, werden vooral varianten in de vorm van herkenbare huisdieren, zoals katten en honden, populair. Ook andere bedrijven en Disney brachten vergelijkbare versies uit, waardoor er een groot aanbod ontstond.

Scholen zagen de digitale huisdieren liever niet in de klas, omdat leerlingen voortdurend met hun Tamagotchi bezig waren. De rage sprak echter ook ouders aan, die soms hielpen om het virtuele dier gezond te houden. Door de combinatie van zorg, spel en directe interactie werd het speelgoed als vernieuwend en zelfs leerzaam beschouwd. Na de hoogtijdagen bleef het concept voortbestaan in Nintendo-games en talloze apps. Beide rages worden teruggeblikt als kenmerkende voorbeelden van de jaren 90: Flippo’s verbonden fysieke verzameldrift met populaire media, terwijl Tamagotchi’s vooruitliepen op de draagbare digitale technologie die later alledaags zou worden.