Review: The Blood of Dawnwalker

In dit artikel:

The Blood of Dawnwalker, de eerste game van Rebel Wolves, is een openwereld-RPG die zich afspeelt tijdens de pestepidemie in een fictieve vallei in het veertiende-eeuwse Europa. De speler kruipt in de huid van Coen, wiens familie wordt gevangengenomen nadat een opstand tegen de vampierheerser Knyaz Brencis is neergeslagen. Een mislukte poging om Coen in een vampier te veranderen maakt hem tot een Dawnwalker: overdag is hij mens, ’s nachts verandert hij in een vampier. Hij krijgt dertig in-game dagen om zijn familie te redden.

Die dubbele identiteit vormt de kern van de gameplay. Overdag gebruikt Coen onder meer een zwaard en magie; ’s nachts beschikt hij over vampierklauwen, teleportatie, muurklimmen en de mogelijkheid om in een wolf te veranderen. Bloed is nodig om zijn vampierkrachten te voeden en uit te bouwen. Ook het moment waarop een missie begint kan invloed hebben op het verloop ervan, omdat sommige vaardigheden en opdrachten alleen overdag of ’s nachts beschikbaar zijn. De drie skilltrees voor magie, zwaardvechten en vampierkrachten bieden daarbij veel ontwikkelmogelijkheden.

Het gevechtssysteem vraagt aanvankelijk om oplettendheid: aanvallen moeten in de juiste richting worden geblokkeerd of ontweken en ook Coens eigen slagen hebben verschillende richtingen. Na verloop van tijd wordt de combat echter eenvoudiger en repetitiever. Vijanden vallen vaak één voor één aan, metgezellen richten nauwelijks schade aan en ontmoetingen met dieren, bandieten en monsters dwingen de speler geregeld tot een gevecht. De automatische cameravergrendeling maakt zulke gevechten soms onoverzichtelijk.

De belangrijkste teleurstelling is de tijdslimiet. Hoewel de proloog sterk de indruk wekt dat iedere keuze en ieder uur zwaar wegen, blijkt er tijdens het grootste deel van de game ruim voldoende tijd om vrijwel alle belangrijke zijverhalen, activiteiten en verkenning te voltooien. Alleen wie de volledige wereld wil uitputten en alle skilltrees maximaal wil ontwikkelen, komt tijd tekort. Keuzes hebben wel gevolgen: personages kunnen sterven of juist helpen, er zijn meerdere eindes en enkele ontmoetingen zijn tijdsgebonden.

Het verhaal, Coen en de andere belangrijke personages vormen volgens de review de grootste kracht van de game. De voiceacting is overtuigend en de hoofd- en zijmissies zijn interessant genoeg om ook eenvoudigere opdrachten draaglijk te maken. De wereld met bossen, moerassen, dorpen, ruïnes, kathedralen en ondergrondse locaties is sfeervol en grimmig, maar voelt buiten de nederzettingen vaak leeg aan. Veel achtergrondpersonages hebben weinig te doen en herhalen slechts één zin.

Technisch is de ervaring overwegend stabiel: na ongeveer zestig uur was er één crash en waren er geen gamebrekende fouten. Wel kwam de speler regelmatig vast te zitten, bleven begeleidende NPC’s soms hangen en waren er problemen met belichting, textures en audio. Op pc draaide de game op 4K en ultra-instellingen zonder upscaling rond 30 tot 40 frames per seconde; met FSR of DLSS lag dat meestal tussen 60 en 80 fps.

Ondanks de beperkte vernieuwing, de kunstmatige tijdsdruk, een soms lege wereld en technische irritaties beoordeelt de reviewer The Blood of Dawnwalker met een 8,7 uit 10. Het sterke verhaal, de geloofwaardige personages en de donkere fantasiewereld maken de game volgens hem tot een bijzonder geslaagd debuut van Rebel Wolves.